Van LA naar the Bay: Highway nummer 1

Men kan zich inbeelden wat voor een magneet de westcoast van de VS was voor duizenden migranten die hier hun geluk kwamen beproeven. Rond de Oostkust hangt nog altijd een beetje dat geurtje van de standenmaatschappij, van de verworven rechten. Hoewel de voormalige kolonie spuugde op de lakschoenen van King George en zijn roodhemden, willen steden als Boston en New York, er nog altijd graag uitzien als Engeland met haar elite-universiteiten, lawyers, pubs en roeiclubs.

Radio Pacifica

In het westen werd alles opgebouwd uit het niets. Het idee van een nieuwe natie en de maakbaarheid van de maatschappij werd, hier in de praktijk gebracht. Dat het hier altijd mooi weer is, zal ook wel meegespeeld als argument voor de migranten. De mist die ‘smorgens en ’s avonds uit de oceaan komt, wordt meestal weggeblazen en maakt plaats voor een staalblauwe hemel, helder licht en een heerlijk zonnetje. Als je dan toch verhuist met je hebben en houden, wil je niet ergens in de regen of de kou gaan zitten.

Op de radio staat er een praatprogramma op dat tekeer gaat tegen de militaire uitgaven van de VS en een sociale werkster die met daklozen werkt aan het woord laat. Radio Pacifica (toespeling of Pacific? of pacifistisch?)heet het kanaal. Het is toch maar weer een bewijs dat de vrijheid van meningsuiting geen loos begrip is in de VS, al wordt dit programma waarschijnlijk maar door een minderheid van de bevolking gevolgd. De meerderheid kijkt op deze zondagnamiddag naar de NFL league, doet een barbeque of loopt rond in een shopping mall.

Image for post
Image for post

De presentator breekt een lans voor Seymour Melman, die boeken heeft geschreven als After Capitalism en The Demilitarized Society en het is echt fijn om ook eens uit de mond van een Amerikaan te horen dat het industrieel-militair complex in de VS de plak zwaait en allerlei internationale conflicten creëert om zichzelf in stand te houden.

Het gesprek gaat over een multibillion dollar anti-raket “defense” system, dat in Zuid-Korea wordt gebouwd, tegen de wil van de Koreaanse bevolking en blijkbaar ook ten nadele van het openbaar gezondheidssysteem, de scholen en huivesting in de VS. Ook Obama wordt niet gespaard en vooral dan de behandeling van Chelsea Manning, informant van wikileaks, transseksueel en nu opgesloten als boeddha in een kleine isoleercel. Manning heeft pas een zelfmoordpoging achter de rug, las ik in de krant. Radio station Pacifica neemt het voor hem/haar op, hoeveel weerstand Manning ook oproept bij de gewone Amerikanen als “landverraadster”.

Wat me plezier doet is dat de presentator, duidelijk een oudere man waar ik automatisch het gezicht van Noam Chomsky op plak, zonder enige haast zijn programma afwerkt en ideologisch duidelijke stellingen inneemt. Dat hoor je niet gauw in Vlaanderen, waar studentikoze presentatoren de boel vooral luchtig moeten houden in de trant van: “Ja, dat moet wel eng zijn, zo’n isoleercel.”

In Grover Beach stap ik uit om de weg te vragen er is hier naar verluidt wat verder een klif met een mooi uitzicht, stap ik eigenaardig winkeltje binnen met tweede hands boeken, gebatikte shirts, posters van rocksterren en glazen marihuana pijpjes. Amerikaanse underground. De eigenaar Charly, met hawaiiaans hemd, wijst me met trots op een triomfboog in de winkel gemaakt met twinky wonder-koekjes die met tape zijn vastgemaakt en ondertussen versteend. Er is ook een fluo hal waar de posters met marihuana bladen tot hun recht komen: the tripping room.

Image for post
Image for post

“Deze regio heeft altijd alternatieve mensen aangetrokken. Heb je ooit gehoord van The Dunnites?” Charlie heeft het over leen groep kunstenaars die zich in de duinen kwam vestigen eind jaren dertig, tijdens de Grote Depressie.” Ja ook de hippie beweging begon in California, voor zover ik me kan herinneren. Maar de hippie-cultuur of wat er van overblijft wordt nu verjaagd door het grote geld van Silicon Valley in San Francisco. Charly is er niet van onder de indruk. Hij heeft zijn eigen Start-Up: een vrije radio die nu op Internet draait en volgende maand in ether gaat, uitgezonden uit een zaaltje van de gemeente.

De radio is op de Highway 1 een bron van vermaak,wanneer ik verder naar het noorden rij. Links beuken de golven van de Stille Oceaan op de rotsen. Het ontbreekt niet aan Mexicaanse radiostations met ranchera (mariachi-stijl) en norteña (polka) muziek, met dubbelzinnige kinderlijke teksten zoals “De Snor” van de band “Los Machos”. On-Amerikaanser kan het eigenlijk niet, de Mexicaanse cultuur van leute maken. De ernstige Amerikanen begrijpen daar niets van. Vandaar misschien dat de Amerikanen de Mexicanen (illegal) aliens noemen.

Pastor Chuck en brieven aan de Korinthiërs

Op een ander radiokanaal attendeert Pastor Chuck zijn zondags publiek met stembanden die gedrenkt lijken in een 12-jaar oude whisky. Hij interpreteert de brieven van Paulus aan de Korinthiërs, een naar verluidt goddeloos volkje. Paulus spreekt de luisteraars toe via de stem van Pastor Chuck, het moet gezegd, een erg zelfverzekerde, rustige en vaderlijke stem.

“Als de mensen moeten kiezen tussen het celibaat en het huwelijk, is het huwelijk toch de beste optie,” aldus Paulus. “Op die manier worden de natuurlijke driften gekanaliseerd.” “Ook een priester en een rechter kunnen beter trouwen. Een getrouwde rechter kent het concept van mededogen.” Er wordt hardop gelachen. Blijkbaar is dit een rechtstreekse uitzending van een live-kerkdienst. Pastor Chuck maakt even een zijstapje en vertelt hoe hij en zijn vrouw af en toe water in hun wijn moeten doen. Als ze onderweg zijn, wil Chuck’s vrouw -tegen zijn zin blijkbaar- regelmatig stoppen voor koffie. Weer gelach. Paulus vertelde de Korinthiërs verder ook dat “als de twee gehuwden te veel met elkaar ruzie maakten, ze gewoon moesten scheiden en alleen verder gaan, want in permanente staat van oorlog leven heeft ook niet veel zin.” Klinkt logisch maar je zal het niet zo gauw horen op Radio Vaticaan.

Image for post
Image for post
Pastor Chuck Smith

Er volgt een commercial van de evangelische kerk van Pastor Chuck. Ja, de airwaves zijn niet gratis in de USA. Een jonge vrouw kondigt aan en hoe de preek van Chuck kan gedownload worden als een podcast. Credit cards are accepted. “You can also download the app to receive biblical messages and quotes! Whenever you’re in doubt to make some personal decision, when somebody asks awkward questions like “Why are you a virgin? Why don’t you drink alcohol.” De Bijbelse quotes die binnenkomen op de smartphone zorgen voor een gevat antwoord op vervelende vragen. “It makes me pro-active,” besluit de vrouwenstem opgewekt. “And it makes me look pretty smart too!”

De weg draait door de kale rode bergen en de massieve Grote Oceaan. Onderweg alleen maar mooie en nieuwe auto’s, vooral veel kleurige Ford Mustangs met open dak. Voor de tech-miljonairs uit Silicon Valley is dit zonder twijfel een ideaal zondagsuitstapje om te gaan cruisen op de Snelweg nummer 1.

Hearst Castle

Onderweg zijn er ook een paar wijnbodega’s die men kan bezoeken. Ik neem een afrit die naar boven kronkelt. De weg is afgezet met lavendel en rode bougainvillea’s. De parking boven lijkt een showroom van een auto concessionaris: Splinternieuwe karren en SUV’s blinken in de woestijnzon. Buiten zitten mensen op een terrasje met een frisse chablis, terwijl ze uitkijken op de vallei. Ik koop een fles als cadeau voor Erik en zijn vrouw en rijd door. Het is verleidelijk om te stoppen, maar er zijn er nog 300 miles te gaan en de miles gaan duidelijk trager vooruit dan kilometers.

Op een bepaald moment maakt de oceaan een langgerekte baai en ik rijd rakelings naast de schuimende zee. Pelikanen scheren over de branding. Dit is een soort natuurgebied en de lage baai geklemd tussen de heuvels geven een speciaal uitzicht op de oceaan. Niet voor niets heeft de multimiljardair William Randolph Hearst hier in de bergen een kasteel gebouwd. Ik kan aan de verleiding niet weerstaan een kijkje te gaan nemen en volg de wegwijzers. Na een 500 meter kom ik aan een grote parking en een groot gebouw. Er lopen tientallen toeristen binnen en buiten, veel Aziaten, en binnen worden er allerlei souvenirs verkocht. Er is zelfs een Starbucks. De dame aan de receptie, een kranige zeventiger, vertelt me dat de laatste bus naar het kasteel vertrokken is, het bezoekuur is dus om. Ik bekijk wat foto’s van het kasteel — veel barokke overdaad — in een fotoboek. Goed genoeg.

Image for post
Image for post
Zwembad of vijver van William Randolph

“Is dit de man waar Orson Welles zijn Citizen Kane heeft op gebaseerd,” vraag ik aan de dame.

“Ja, dat wordt inderdaad gezegd. Maar de figuur van Citizen Kane is wel heel anders dan William Randolph in werkelijkheid was,” alsof ze hem persoonlijk gekend heeft.

“En Patty Hearst is ook van California niet? Was ze niet de dochter van de magnaat?” “Neen, ze was de kleindochter,” preciseert de dame, met een blik alsof ze weet wat komen gaat. Patty Hearst werd bekend toen ze begin jaren ’70 ontvoerd werd door een terroristische organisatie, maar dan erkend werd toen ze meedeed aan een bankoverval. Een cocktail van het Stockholm-syndroom en potente drugs. “Maar ze is vrijgekomen ondertussen,” stelt de dame me gerust. “Ze kreeg amnestie van Clinton en ze woont nu in Noord-Californië. Gelukkig getrouwd … met een bodyguard.”

The Trumpster

Het heeft misschien te maken met de droogte en de kans op een uitslaande brand, maar aan de kant van de weg staan er borden dat het dumpen van zwerfvuil bestraft wordt met een boete van 1000 dollar. En contant waarschijnlijk. Er wordt hier niet mee gelachen. Er is nog ergens een brandje aan de gang, zwarte rook hangt over de Highway 1 en regelmatig komt er een Firetruck voorbijgedonderd.

Ik passeer Big Sur en Carmel, idyllische plekken met hoge redwood en eucalyptus bomen en dan dringt een er zich een stop op voor de onwaarschijnlijke zonsondergang. The sun may rise in the east but still it’ll settle in a nice location, zingen de Peppers en de Mustang-, Mercedes- en Tesla-rijders hebben dit goed begrepen. Voorbij een imposante brug hebben ze hun karren op een kluitje tussen de rotsen geparkeerd om massaal selfies te nemen. Veel Indiërs en Aziaten. Aan een twintiger met een Mercedes decapotable en een Arabisch uiterlijk vraag ik hoe ik het best door rijd tot San Francisco. Hij is heel vriendelijk en haalt zijn smartphone boven om de weg op googlemaps te laten zien. Ja, het romantische is er wel een beetje af. If you’re going to San Francisco, be sure to download some Gmaps on your phone. Vergeet die flowers in je haar! Wat een belachelijk idee is dat ook.

Image for post
Image for post
Selfie time

De jongeman heeft me gesterkt in de mening dat ik beter afsla van de Highway 1 en niet doorrijd tot in Santa Cruz, maar een verbindingsweg moet nemen via Salinas tot de grotere Interstate 101. Volgens Erik gaat die trouwens rechtstreeks de Golden Gate brug over tot aan zijn gemeente, Mill Valley.

Het is ondertussen donker geworden maar ik word weer fantastisch geëntertained door een praatprogramma op 101.1 FM, waar een presentator tekeer gaat tegen Hillary Clinton en Obama en een grote samenzwering tegen The Trumpster, zoals hij de andere presidentskandidaat noemt, aanklaagt. Volgens de man, die zich op een zeker dokter Tom Noel baseert, heeft Hillary geen longontsteking gehad maar heeft ze Alzheimer en is volledig ongeschikt om het eerste ambt aan te vatten. Dit wordt geheim gehouden door het establishment. Net als het feit dat Obama zich indertijd in Columbia liet inschrijven met een beurs voor Keniaans student, terwijl hij toen eigenlijk in Hawaii (de VS) woonde. Een bedrieger. “Het is het ergste gespuis die Democraten”, aldus de presentator die zegt “er komt nog zeker een offensief tegen Trump dichter bij de verkiezingen. Vroeg of laat worden er documenten gelekt over zijn patrimoniale of fiscale situatie.”

“Je kan er zeker van zijn dat de IRS (de Amerikaanse fiscus) die volledig door de Democraten gecontroleerd wordt, documenten zal lekken.” Deze stelling klinkt niet onaannemelijk (En effectief, twee weken later zou de NYT de belastingaangifte’s van Trump publiceren).

Gilroy fries

Image for post
Image for post

Het feit dat de Amerikanen stevig kunnen debatteren tussen links en rechts, neemt niet weg dat een aantal dingen hier niet ter discussie staan. Het vrije iniatief, het kapitalisme en de freeways. Het is ondertussen al 20.00 ’s avonds en ik ben op de onaangename snelweg naar San Francisco beland. Onderweg hangt er een rare geur die me aan knooflook doet denken. Zou er iets met de auto zijn? Ik besluit om even te stoppen om toch iets te eten, want ik zal pas rond 22.00 bij Erik zijn. Aan de afslag stop ik aan een McDonalds en eet er een visburger met frieten op zijn provencaals. Dit stadje heet Gilroy, de hoofstad van de knoflook en de wieg van deze McDonalds frieten, die overigens plat en koud worden opgediend.

Terug de wagen in en gas geven. Op de borden zie ik de afritten van de voorsteden Palo Alto, Mountain View, San Jose. Silicon Valley kortom, waar de groten als Facebook, Tesla en Google gevestigd zijn. Opeens gaat de 101 over naar een soort smalle brug die als een achtbaan San Francisco binnenkomt. Ik zie de indrukwekkende torens van downtown, de fameuze baai en aan de linkerkant in de verte de onwaarschijnlijke Golden Gate brug. De weg gaat dan door een groot park en komt aan het begin van de rode brug die San Francisco verbindt met het overkant van de baai. Over de Golden Gate rijden is een onwaarschijnlijke ervaring, ook snachts, al is ze korter dan ze lijkt op de panoramische foto’s. Mill Valley is een nog maar een tien minuten rijden en als ik op de oprit van Erik’s huis — dat ik al kende van google street view — oprijd vind ik zowel Erik als zijn vrouw Veerle nog wakker in de zetel.

Reporter. Writer. South America. Biking. Rowing. Twitter @argentomas. Recently published “Computer Crashes” on Air disasters.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store